SCHIEDAM– In de Van Limburg Stirumstraat in Schiedam-Nieuwland is rond 12.00 uur een 60-jarige man overleden na een mishandeling. Hij zou hebben gereageerd op een sneeuwballengevecht bij Station Nieuwland, waarna het misging.
Omstanders zagen hoe de man op straat werd gereanimeerd, maar hulp mocht niet meer baten.
Twee verdachten zijn aangehouden. De politie onderzoekt wat er precies is gebeurd en of er sprake is van een misdrijf.
Wie iets heeft gezien of gehoord wordt gevraagd contact op te nemen met 0900-8844.
Misschien krijgen ze wel een taakstraf. Dát zal ze leren, de schavuiten.
Ik wacht nog even af wat de werkelijke toedracht is. Het klinkt nu als dat iemand die iets afkeurde het met zijn leven heeft moeten bekopen. Toch gek dat mensen elkaar niet meer op bepaald gedrag durven aan te spreken..Of toch niet?
Jhoanna, het schijnt normaal te zijn bij moslimtuig.
In het eerste artikel was een andere foto geplaatst.
Vraag me af of die foto ter illustratie was of het een foto van de verdachten/daders was.
Zoja, waarom zou de foto van de verdachten/daders dan verwijderd zijn?
Iedereen mag toch weten wie de verdachten/ daders zijn. Of ligt dat weer gevoelig?
Dat was een foto van twee jongemannen van kleur in de boeien op de rug gezien, en uitgekozen om aan te zetten tot de zoveelste racistische- en etnocentristische uitingen op dit medium, en dat is zeer goed gelukt en mogelijk zo dat dit medium on hold staat en tot in het verre verleden wordt onderzocht, geplaatste reacties en lekken bij de plaatselijke Politie niet uitgezonderd.
@ Hermit , Jij en je gekke vriendjes voelen je eigen natuurlijk weer eens aangesproken ? …………………
Anders dan jij, heb ik hier geen vriendjes Jan. Net als je vriendje Jaap doe je weer eens aan projectie van je eigen problemen op anderen in plaats van eens inhoudelijk te reageren op een redactioneel stuk of een reactie van anderen dan die van Jaap of van jezelf onder het één of andere pseudoniem, en ook dat laatste blijf je projecteren op anderen, simpelweg omdat je niets anders weet te bedenken.
Niemand weet iets over de etniciteit van de aangehoudenen en het mogelijke slachtoffer, en dat doet er ook niet toe want dat vullen de redacteur en de J&J’s hier zelf wel in, en mogelijk wordt dit nu onderzocht. Verwijzing naar de ‘oorspronkelijke code van Bordeaux in 1954’ is in dit geval al een veeg teken omdat aan die code regels zijn toegevoegd die zien op het verbod van racisme/discriminatie, regels die volgens de eigen richtlijnen dus niet zouden gelden voor Waterweg Actueel…
We gaan het zien.
https://waterweg-actueel.nl/redactieverklaring/
“WA erkent uitsluitend de oorspronkelijke code van Bordeaux, zoals opgesteld in 1954.”
De redactie van Waterweg actueel beperkt zich dus nadrukkeijk tot de oorspronkelijke code, dus zonder de latere aanvullingen/verbeteringen waarmee ‘de oorspronkelijke code’ feitelijk is overschtreven en vervangen, en uiteraard weet de redactie van Waterweg Actueel dit, zoals blijkt uit de verwijzing naar ‘de oorspronkelijke code van…’, hetgeen impliceert dat racisme/discriminatie op dit medium niet is en wordt uitgesloten, integendeel: er wordt schaamteloos toe aangezet, en met resultaat! Hierbij val dan op dat informatie over de etniciteit van de hier in de etalage gezette mensen alleen maar van/via de Politie kan zijn/worden verkregen, en dat is een teken aan de wand.
Ook dit laatste noopt tot diepgaand onderzoek.
“Code van Bordeaux
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Code_van_Bordeaux
De Code van Bordeaux is een bundeling van regels, richtlijnen en normen die gelden voor de werkwijze van beroepsmatig journalisten wereldwijd, waaraan men zich vrijwillig kan conformeren.[1] De Code werd in april 1954 aangenomen door de Internationale Federatie van Journalisten op een congres in Bordeaux in Frankrijk. In 1986 is de Code geamendeerd met een negende artikel over racisme, dat als artikel 7 werd toegevoegd. De Code kreeg een nieuwe naam: Global Charter of Ethics for Journalists.
De verklaring geldt als een standaard voor beroepsgedrag van journalisten in hun werkzaamheden van het verzamelen, verspreiden en commentariëren van nieuws en inlichtingen en in het beschrijven van gebeurtenissen.[2]
Achtergrond
Voor mensen die het beroep van journalist uitoefenen en als zodanig zijn geaccrediteerd, gelden in veel landen wereldwijd, met name in democratische landen, bepaalde beroepsregels. Deze zijn vaak niet in officiële wet- en regelgeving vastgelegd, maar in privaatrechtelijke gedragscodes. De ethische regels voor journalisten zijn op verschillende plaatsen terug te vinden. De Code van Bordeaux, inmiddels omgedoopt in: Global Charter of Ethics for Journalists, is een uitgebreide internationale bundeling van normen. In Nederland is er de Code voor de Journalistiek en de Leidraad van de Raad voor de Journalistiek. Daarnaast hebben sommige kranten en journalistieke programma’s hun eigen beroepsnormen schriftelijk vastgelegd, bijvoorbeeld in een redactiestatuut of een eigen code.
De code
Eerbied voor waarheid en voor het recht van het publiek op waarheid is de eerste plicht van de journalist.
Bij het nakomen van deze plicht zal de journalist opkomen voor de volgende twee beginselen: vrijheid in verantwoord bijeenbrengen en publiceren van nieuws, en het recht van fair commentaar en kritiek.
De journalist doet zijn berichtgeving alleen berusten op feiten waarvan hij de bron kent. Hij zal wezenlijke informatie niet achterwege laten en geen documenten vervalsen.
Bij het verkrijgen van nieuws, foto’s en documenten zal hij op faire wijze te werk gaan.
Hij zal bereid zijn elke verstrekte informatie die schadelijk onnauwkeurig blijkt, op royale wijze recht te zetten.
Hij zal het beroepsgeheim in acht nemen ten aanzien van de bron van in vertrouwen verkregen informatie.
De journalist zal zich bewust zijn van het gevaar van door media verspreide discriminatie, en zal al het mogelijk doen om discriminatie te voorkomen, gebaseerd op, o.a., ras, sekse, seksuele geaardheid, taal, godsdienst, politieke of andere meningen en nationale of sociale afkomst. (Dit voorschrift is in 1986 ingevoegd, zodat de oorspronkelijke artikels 7 en 8 opschoven en 8 en 9 werden.)
Hij zal als ernstige journalistieke vergrijpen beschouwen:
plagiaat
laster, smaad, belediging en ongegronde beschuldigingen
het aanvaarden van steekpenningen, in welke vorm ook, voor het verrichten of het achterwege laten van enige publicatie
het kwaadwillig geven van een valse voorstelling van zaken (“malicious misrepresentation”).[3]
Iedere journalist die deze aanduiding waardig is, beschouwt het als zijn plicht bovenstaande beginselen oprecht in acht te nemen. Met inachtneming van de algemene wetgeving van zijn land zal hij in beroepszaken slechts de rechtspleging van zijn vakgenoten erkennen; hij verwerpt elke tussenkomst van overheidspersonen of anderen.
WAARSCHUWING – geplaatst 19 juni 2024: hier ontbreken zeven artikelen, zie hieronder de externe link voor de meest actuele en correcte tekst.
Interpretatie van de code
De wijze waarop de code geïnterpreteerd wordt is deels afhankelijk van de (lokale) journalistieke cultuur. In Nederland is het bijvoorbeeld gebruikelijk dat een geïnterviewde (een deel van) het artikel ter inzage krijgt om feiten eventueel te corrigeren. In de Verenigde Staten is het juist omgekeerd: een geïnterviewde wordt letterlijk geciteerd, maar krijgt het artikel niet voorafgaand aan publicatie te zien. Amerikaanse journalisten die wel op een dergelijk verzoek tot inzage ingingen, werden ontslagen.[bron?] Feiten worden door speciale controleurs geverifieerd. Overigens is het in Nederland niet de bedoeling dat een geïnterviewde de schrijfstijl van de journalist herschrijft, dit wordt doorgaans niet door de desbetreffende journalist geaccepteerd.”
Dus : Wie de lokale schoen paste, trok hem welbewust aan…