ROTTERDAM– Minder straf dan geëist voor het Vlaardingse stel Johnny van den B. en Daisy W. De rechtbank in Rotterdam stuurde het duo vandaag voor 8 jaar de cel in. Het Openbaar Ministerie eiste 11 jaar, maar de rechters komen lager uit. Na hun celstraf staan de pleegouders wel langdurig onder toezicht en kan alsnog een verplichte behandeling volgen. De rechters achten bewezen dat het stel het destijds 10-jarige pleegmeisje Dianorah C., dat aan hun zorg was toevertrouwd, langdurig van haar vrijheid heeft beroofd en mishandelt. Het meisje is dan 9 jaar oud en raakt blijvend gehandicapt door wat er in huis gebeurt.
Uit het vonnis blijkt dat het meisje maandenlang wordt opgesloten in haar slaapkamer in de woning in Vlaardingen. Zij krijgt amper eten en mag vaak niet naar de wc. De pleegvader haalt de deurklink weg en plaatst een camera waarmee hij haar via zijn telefoon in de gaten houdt. Op beelden is te zien hoe het kind met kettingen is vastgemaakt aan een stapelbed, een touwladder of een klimrek. Soms blijft zij urenlang staan. Soms de hele nacht. Ook staat zij geregeld naakt in een plastic bak met stokken eromheen, een soort kooitje, waarin draden zijn gespannen. Volgens de pleegvader is dit bedoeld om haar angst aan te jagen. De rechtbank spreekt van een strafconstructie die steeds wordt uitgebreid. In de kamer staat alleen een emmer voor haar behoefte. Terwijl de dagen voorbijgaan, raakt het meisje steeds zwakker en valt zij zichtbaar af. Het letsel dat zij oploopt is schokkend: meerdere gebroken ribben, een breuk in haar onderbeen en ernstig hersenletsel. Ze functioneert door dat letsel nu op het niveau van een jong kind. Volgens artsen zal zij nooit zelfstandig kunnen leven.
De rechtbank haalt WhatsApp-berichten aan tussen het stel. Daarin maken zij grappen over de straffen die zij het meisje geven. Zij sturen elkaar foto’s en screenshots van de camera. Te zien is hoe het kind in pijnlijke houdingen staat, met tape om haar mond en handen of met haar enkels vast aan een ketting. Soms moet zij blijven dansen zodat zij niet in slaap valt. Uit beelden van een buitencamera blijkt dat het meisje dagenlang alleen thuis is. In de nacht voordat zij uiteindelijk naar het ziekenhuis wordt gebracht, gooien de pleegouders spullen weg in een afvalcontainer vlak bij hun huis. Later worden daar luiers gevonden die met tape en tie-wraps zijn omwikkeld.
De jongere pleegzus krijgt eveneens te maken met harde straffen. De pleegvader scheert haar hoofd millimeterkort af terwijl er luizenshampoo in huis staat voor het biologische kind van het gezin. De rechtbank noemt dit een vernederende vorm van mishandeling. Ook twee pleegbroertjes worden geslagen en geschopt. Bij medisch onderzoek blijken zij blauwe plekken te hebben op plekken waar dit niet hoort.
De rechters spreken in duidelijke woorden over het stel. De pleegkinderen komen in het gezin, omdat zij bescherming nodig hebben, maar krijgen het tegenovergestelde. Buitenstaanders merken niets. Voor de omgeving doet het paar alsof alles normaal is.
De pleegvader heeft volgens deskundigen een stoornis waardoor hij geen gevoel heeft voor de emoties van anderen. Hij wordt snel gefrustreerd wanneer iets niet gaat zoals hij wil. De rechtbank houdt rekening met verminderd inzicht, maar vindt zijn gedrag zwaar strafbaar. Een tbs-maatregel komt er niet. De rechtbank vindt dat de voorwaarden op dit moment ontbreken, maar legt wel een maatregel op die hem na zijn celstraf onder toezicht kan plaatsen. Daar kan alsnog worden bepaald dat hij behandeling moet volgen.
Pleegmoeder Daisy W. krijgt acht jaar cel. Zij mishandelt het kind zelf ook, gebruikt geweld en bindt haar vast. Zij zet haar onder druk om te zwijgen. Het meisje leeft maandenlang in angst. Buren en hulpverleners slaan uiteindelijk alarm. Zij zien een stil en teruggetrokken kind en merken dat de situatie niet klopt. Pas dan komt alles aan het licht.
Tijdens de zitting schuift de pleegmoeder de schuld deels af op het kind. Zij zegt dat het meisje lastig gedrag vertoont en dat zij daardoor uit frustratie handelt. De rechtbank vindt dit een onaanvaardbare houding en rekent het haar zwaar aan. Naast de celstraf moet zij een schadevergoeding betalen van tienduizenden euro’s voor medische kosten en langdurige begeleiding.
De zaak zorgt voor veel onrust in Vlaardingen. Buurtbewoners zeggen dat zij het meisje vaak stil zagen en vermoedden dat er iets mis was. Hulporganisaties roepen op tot betere screening en strenger toezicht op pleegouders. De rechtbank schrijft dat de pleegzorginstellingen onvoldoende toezicht houden en te laat ingrijpen.
De rechtbank sluit af met harde woorden: het meisje had veiligheid nodig, maar kreeg geweld en angst. Zij zal haar hele leven afhankelijk blijven van zorg vanwege wat er in dit gezin gebeurt. Ondanks dat de straf lager uitvalt dan de eis, spreken rechters van een zeer zware gevangenisstraf voor beide pleegouders.
Geen van de pleegzorginstellingen, toezichthouders, gemeentes zijn veroordeeld. Tja, dat was ozowiezo te moeilijk. Zó is er een eenzijdige belasting in de weegschaal. Alleen de pleegouders straffen is te gemakkelijk. Bestaande structuren blijven in stand. Het is onrecht.
@ aart , als zg. ” volwassen ” mensen tot zulke dingen in staat zijn horen ze maar op één plaats en dat is op de bodem van de Waterweg …………………….
Er is maar een manier om herhaling te voorkomen, een kopschot. Eigenlijk vind ik een snelle dood een te lichte straf voor dit soort. Alle betrokken hulpverleners ontslaan zonder recht op uitkering. Dan nog doe je dit kind te kort.
Dit is weinig, maar vergiet niet dat hun echte straf hun mede-gevangenen zullen zijn.
Deze mensen zijn daar hun leven niet zeker, en dat is al hun (verdiende) straf op zich….
In de bak worden die beesten beschermd, Jan met de pet.